hayat sadece yanlış anlaşılmışlıkların komedyasıdır.

     Planlarım hiç tutmuyor, hep bir şekilde aksıyor ya da yatıyordu. Ve nedenini düşünürken birden aydınlandım. Evet, aynen çizgi filmlerdeki gibi birden 40 mumluk bir ampul yandı kafamın üstünde. Geçen seneki planlı halimin yok oluşunun sebebi amaçsızlık olsa gerekti. geçen sene kaç toplulukta birden çalışıyordum. Hepsine koşuşturmak; elimde patlayacağından habersiz bir şekilde üzerine araştırmalar yaptığım projem; okumalarım; yayınlatabileceğim umuduyla yazdığım hikayeler; münazara çalışamarı ve turnuvaları; ee tabi gönül işleri... Hepsini birden yürütmek için epey katı planlar yapmak ve uymak zorunda kalmışım anlaşılan.

     Bir de şimdiye bakalım. Münazara dışında hiç bir toplulukta değilim. Projeler rafta yatıyor; hikayelerden umudu kestim; gönülsek aksiyonlardan emekli edildim; günde 20 sahife bile okuyamıyorum açıp. Hepsinin de sebebi açık sanırsam. Önümde bir hedef olmadığından motive olamıyorum. Ve malak gibi yakıyorum.

     Ama hepsi geride kaldı. Bir hedefim var artık. Rusça öğrenmek. Aklınıza yanlış şeyler gelmesin hemen. Ortaasya çalışmak isteyen her uluslararası ilişkiler öğrencisi gibi benim için de rusça ingilizceyle eşdeğer öneme sahip. Ama burada asıl olan öğrenmeyi önemli görmem ve beni uğraştıracak kadar zor bir dil olması. Hoşgeldiniz eski planlı, çalışkan günlerim.